شهید ابراهیم هادی و حوزه حاج آقا مجتهدی ,

حوزه  حاج آقا مجتهدی 

سال های آخر ، قبل از انقلاب بود . ابراهیم به جز رفتن به بازار مشغول فعالیت دیگری بود . تقریباً کسی از آن  خبر نداشت . خودش هم چیزی نمی گفت . اما کاملاً رفتار و اخلاقش عوض شده بود . 

ابراهیم خیلی معنوی تر شده بود . صبح ها یک پلاستیک مشکی دستش می گرفت و به سمت بازار می رفت . چند جلد کتاب داخل آن بود . 

یک روز با موتور از سر خیابان رد می شدم . ابراهیم را دیدم . پرسیدم : داش ابرام کجا می ری ؟! 

گقت : می رم بازار . 

سوارش کردم ، بین راه گفتم : چند وقته این پلاستیک رو دستت می بینم چیه !؟ گفت : هیچی کتابه ! 

بین راه ، سر کوجه نائب السلطنه پیاده شد . خداحافظی کرد و رفت . تعجب کردم ، محل کار ابراهیم اینجا نبود . پس کجا می رفت ؟! 

با کنجکاوی او را دنبال کردم . تا اینکه رفت داخل یک مسجد ، من هم دنبالش رفتم . بعد در کنار تعدادی جوان نشست و کتابش را باز کرد . 

فهمیدم دروس حوزوی می خونه ، از مسجد آمدم بیرون . از پیرمردی که رد می شد سؤال کردم : ببخشید ، اسم این مسجد چیه ؟ جواب داد : حوزه حاج آقا مجتهدی . 

با تعجب به اطراف نگاه کردم . فکر نمی کردم ابراهیم طلبه شده باشه . 

آنجا روی دیوار حدیثی از پیامبراکرم  صلی الله علیه و آله نوشته شده بود : « آسمان ها و زمین و فرشتگان ، شب و روز برای سه دسته طلب آمرزش می کنند : علماء ، کسانی که به دنبال علم هستند و انسان های با سخاوت » . 

شب وقتی از زورخانه بیرون می رفتم گفتم : داش ابرام حوزه می ری و به ما چیزی نمی گی ؟ 

 یک دفه با تعجب برگشت و نگاهم کرد . فهمید دنبالش بودم . خیلی آهسته گفت : 

آدم حیفِ عمرش رو فقط صرف خوردن و  خوابیدن بکنه . من طلبه رسمی نیستم . همین طوری برای استفاده می رم ، عصرها هم می رم بازار ولی فعلاً به کسی حرفی نزن . 

تا پیروزی انقلاب روال کار ابراهیم به این صورت بود . پس از پیروزی انقلاب آن قدر مشغولیت های ابراهیم زیاد شد که دیگر به کارهای قبلی نمی رسید . 

برگرفته از کتاب « سلام بر ابراهیم 1 »